Pedalei eragiten

Hasteko irrkitan nengoela esatea,izango litzateke egirik handiena.Alde batetik urduri sentitzen nintzen, zer aurkituko nuen beldur,kategori desberdina,talde desberdina korritzeko era ere desberdina,beste moduan esanda nik esagutzen nuen txirrindularitza eta orain ezagutuko nuenaren artean alde garrantzitsuak zeuden.Baina noski hau guztia nire usteak ziren eta hori hain zuzen ere zen urduri jartzen ninduena,usteak.

Otsailaren 26an hasi zen Balentziako itzulia nire lehen profesional lasterketa.
Han bizi dudana izugarria izan da,lehenik eta behin gogortasuna eta sufrimendua aipatu behar ditut, noski ,baina hau bizi dudanaren zatiki oso txikia izan da eta azken finenan hori entrenatzen pasa dut negu osoa,bai psikikoki eta bai fisikoki beraz ez nau hain beste harritu.
Benetan harritu nauena korritzeko era izan da; lasterketa hasiera topera egiten da, ordekan 60km/h tik ez da jaisten, ekipo guztiek gogoko duten ihesaldi bat egiten den arte, orduan karrera zeharo aldatzen da, pelotoia erritmoa jaisten du(baina ez edonolako erritmo jaitsiera ez!! guztiz gelditzen da,lehenengo egunean nik ez nuen sinisten ) horrela denbora asko egiten da, batzuetan hogei minutu eta beste batzuetan gehio, bitartean ihesaldia denbora hartzen dihoa.Hor dator hurrengo aldaketa, sprint-en taldeak tiratzen hasten dira pixkanaka-pixkanaka denbora jaisten eta helmugarako 60 kilometro geratzen direnean(karrera bakoitza desberdina da,baina eskema hau askotan errepikatzen da) motorrak pizten dituzte eta benetako karrera hasten da, berriro ere topera eta behin ihesaldia harrapatu dutenean are gehio bizitzen da erritmoaeta helmugara heltzen gara. (gehienetan telebistan hau ikusten da).
Sprintean sartzea ez da zaila benetan diot…jaja, horretarako azken 20 kilometrotan aurre aurrean egon behar zara hori dakarren tensioarekin eta azken 20 kilometro horiek topera egin ondoren azken metrotan 70 km/h ra jarri.Benetan, telebistan ikusten dena eta benetan gertatzen dena ez du zerikusirik,emen ez da ikusten Petachi irabazteko bere taldekideek egin duten lana hasiera hasieratik.Eta nik ikusi dudanez lan ikaragarria da.

Alde batetik lasterketaren desberdintasuna aipatu dut ,noski,baina benetan harritu nauena ez da hori izan, ez ,gehien txunditu nauena nire aldamenean nituen korredoreak izan dira; Petachi, Napolitano, Pozzato, Contador, Valverde, Freire, Astarloza, Zabel, Pereiro,Cunego…Eta horrela lerroak eta lerroak idatz ditzaket, oso sentsazio berezia da betidanik miretsi dituzun korredoreen aldamenean ibiltzea.

Orain etxean, geratu zaidan sentsazioa oso ona da,asko hobetu behar dudala ulertu dut, baina bizitako esperientzien ondoren entrenatzeko irrikitan nago.
Hurrengo lasterketa seguruenik Llodioko saria izango da.

Hurrengora arte!!!